เช้าวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 ขณะที่ฉันเปิดประตูคอกลิงชิมแปนซีตามปกติ ฉันก็ได้กลิ่นเลือดแรงโชยมา “ไม่จริง!?” ฉันรีบวิ่งไปที่ห้องนอนและพบว่าห้องของพีชเต็มไปด้วยเลือด พีชห้อยอยู่บนเพดานในสภาพตื่นตระหนก แต่ไม่มีวี่แววของลูกในท้องของเธอเลย เมื่อมองลงไปที่บันได ฉันก็เห็นลูกลิงชิมแปนซีตัวหนึ่งที่ถูกทิ้งไว้

เลือดไม่แห้ง และดูเหมือนเวลาจะผ่านไปไม่นานนัก แต่เด็กก็ไม่ขยับเลยสักนิด justoตอนที่ฉันกำลังจะยอมแพ้ ฉันก็ได้ยินเสียง "จี๊ดๆ" ที่ไม่คุ้นเคย... มันยังไม่ตาย!

ฉันคะยั้นคะยอให้พีชพาเด็กมาด้วย แต่เนื่องจากเป็นการตั้งครรภ์ครั้งแรกของเธอ เธอจึงดูเหมือนจะไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง เธอตกใจมากและไม่ยอมเข้าใกล้เด็กเลย ไม่ต้องพูดถึงการแตะต้องตัวเด็กด้วยซ้ำ ฉันคิดว่าการช่วยชีวิตเด็กเป็นสิ่งสำคัญที่สุด จึงรีบดึงเด็กออกมาอย่างรวดเร็ว

ตัวลูกฉันเย็นเฉียบมาก และมันเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ฉันรีบห่อตัวเขาด้วยผ้าขนหนูแล้วมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล ก่อนที่เราจะถึงโรงพยาบาล เขาจับเสื้อผ้าฉันแน่นด้วยแรงที่ฉันไม่คาดคิดมาก่อนจากมือเล็กๆ ของเขา

ด้วยความเอาใจใส่ของสัตวแพทย์ ลูกชิมแปนซีจึงฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว โดยปกติแล้วลูกชิมแปนซีแรกเกิดจะมีน้ำหนักประมาณ 1,500 กรัม แต่ลูกตัวนี้หนักถึง 2,100 กรัม แม้ว่าฉันจะโล่งใจที่ลูกปลอดภัย แต่ในใจฉันก็เต็มไปด้วยความกังวลว่า "ฉันควรทำอย่างไรกับลูกตัวนี้ดี...?"

ลิงชิมแปนซีเป็นสัตว์สังคมที่อาศัยอยู่เป็นกลุ่ม พวกมันเรียนรู้ทักษะการเอาชีวิตรอดที่จำเป็นจากแม่ เช่น วิธีทักทายสมาชิกตัวอื่นๆ ในกลุ่ม และได้รับการเลี้ยงดูด้วยความเอาใจใส่เป็นอย่างดี การเติบโตในกลุ่มช่วยให้พวกมันสามารถสื่อสารกับตัวอื่นๆ และพัฒนาทักษะทางสังคมได้

อย่างไรก็ตาม หากมนุษย์เลี้ยงลิงชิมแปนซีจนโตเต็มวัย มีความเป็นไปได้สูงที่พวกมันจะเติบโตขึ้นโดยไม่รู้ตัวว่าตนเองเป็นลิงชิมแปนซี หากพวกมันไม่พัฒนาทักษะทางสังคม พวกมันอาจต้องใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังตลอดชีวิต แม้ว่าพวกมันจะมีอายุขัยเฉลี่ย 40-50 ปีก็ตาม

การนำลิงชิมแปนซีกลับคืนสู่ฝูงนั้นเป็นเรื่องยากมาก แต่เมื่อพิจารณาถึงอนาคตของลูกหลานของเราและความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะให้พวกเขาเติบโตขึ้นมาเป็นลิงชิมแปนซี เราจึงตัดสินใจที่จะดำเนินการต่อไปเพื่อพยายามนำพวกมันกลับคืนสู่ฝูง

ปัจจุบัน เราได้ติดตั้งตู้ฟักไข่ไว้ภายในกรงชิมแปนซี เพื่อให้ลูกชิมแปนซีได้ยินเสียงและเรียนรู้กลิ่นของพวกมัน มีเจ้าหน้าที่ดูแลสัตว์เพียงสี่คนเท่านั้นที่รับผิดชอบดูแลลูกชิมแปนซี รวมถึงการให้อาหารวันละห้าครั้ง ทั้งนี้เพื่อลดการสัมผัสกับมนุษย์และเพิ่มเวลาที่ใช้ร่วมกับชิมแปนซีให้มากขึ้น เมื่อใดก็ตามที่มีเวลา เราจะอนุญาตให้ลูกชิมแปนซีได้พบกับสมาชิกตัวอื่นๆ ในกลุ่มด้วย

พีช ผู้เป็นแม่ เป็นลิงชิมแปนซีที่แข็งแกร่งมากและอ่อนโยนกับลูกๆ ของเธอมาก เพื่อส่งต่อความแข็งแกร่งนั้นให้ลูกๆ เราจึงตัดสินใจตั้งชื่อเธอตามชื่อเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เราตั้งชื่อเธอว่า "จิน" เพราะมันเข้ากันได้ดีกับผลไม้และเหล้าชนิดต่างๆ และเราหวังว่าเธอจะเข้ากับบุคลิกที่เป็นเอกลักษณ์ของกลุ่มทามะได้เป็นอย่างดี เหมือนกับค็อกเทลนั่นเอง

จินจะต้องเผชิญกับความท้าทายมากมายอย่างแน่นอน แต่พวกเราทุกคนที่รับผิดชอบจะทำอย่างสุดความสามารถเพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะสามารถเข้าร่วมกลุ่มได้อย่างปลอดภัย โปรดให้กำลังใจจินด้วย! -- "มาพยายามให้เต็มที่นะ จิน!!"


ภาพด้านบน: 2 กรกฎาคม 2551 วันเกิด
ภาพตรงกลาง: 27 กันยายน 2551 แสดงภาพทารกกำลังดูดนม
น้ำหนักตัวของฉันเกิน 3,600 กรัมเมื่อสิ้นเดือนกันยายน
ภาพด้านล่าง: 28 กันยายน 2551 "เผยโฉม" ให้สมาชิกในฝูงได้เห็น

[ชินอิจิ คิโอกะ เจ้าหน้าที่ดูแลสัตว์และจัดแสดง สวนสัตว์ทามะ สวนเหนือ]

(17 ตุลาคม 2551)